نقاط بازرسی ایمنی، تنظیم‌کننده‌های سیستم ایمنی هستند و به عنوان کلیدهای "روشن/خاموش" برای کنترل قدرت و مدت زمان پاسخ‌های ایمنی عمل می‌کنند. آن‌ها برای حفظ تحمل به خود و جلوگیری از حمله سیستم ایمنی به سلول‌های خود بدن بسیار مهم هستند. با این حال، برخی از سرطان‌ها می‌توانند از این نقاط بازرسی برای فرار از تخریب ایمنی سوءاستفاده کنند.

پروتئین اصلی که عامل سرطان پروستات است، گیرنده اندروژن نام دارد و با تستسترون پیوند برقرار می‌کند و به این ترتیب موجب تحریک رشد تومور می‌شود. محققان با تجزیه و تحلیل کد دی ان ای گیرنده اندروژن دریافتند نوعی مولکول ریبو نوکلئیک اسید (آر ان ای) که با عنوان آر ان ای بلند غیرکدکننده (LncRNA) شناخته می‌شود توسط دی ان ای در مجاورت گیرنده اندروژن در ژنوم ساخته می‌شود و در تنظیم عملکرد این گیرنده نقش کلیدی دارد.گیرنده اندروژن با سرکوب مولکول‌های LncRNA امکان رشد تومور را فراهم می‌کنند. با فعال سازی مولکول‌های LncRNA، اندازه تومور به سرعت کاهش می‌یابد. با استفاده از مولکول‌های LncRNA و داروهای فعال‌کننده این مولکول‌ها در روش‌های درمانی جدید بتوانند تومورهای مقاوم در برابر دارو را درمان کنند.

سرطان پروستات متاستاتیک مقاوم به اخته، به وضعیتی گفته می‌شود که در آن سرطان پروستات از پروستات فراتر رفته (متاستاتیک) و به سایر نقاط بدن گسترش یافته و در عین حال به درمان‌هایی که سطح تستوسترون را پایین می‌آورند (مانند اخته کردن یا استفاده از داروهای کاهنده تستوسترون) مقاوم شده است. به عبارت دیگر، حتی با وجود پایین بودن سطح تستوسترون، سلول‌های سرطانی به رشد و تکثیر خود ادامه می‌دهند.

رادیونوکلئید درمانی از مولکولی که با رادیو ایزوتوپ برچسب گذاری شده است استفاده می کند تا سطح بالایی از تابش را برای درمان برخی سرطان ها ارائه کند. این یک رویکرد هدفمند بسیار ایمن و موثر برای درمان برخی سرطان ها است. درست مانند شیمی درمانی، این درمان نیز یک درمان سیستمیک است که با عبور از جریان خون به سلول های سراسر بدن می رسد. با این حال، بر خلاف شیمی درمانی، این مواد رادیواکتیو به طور خاص سلول های بیمار را هدف قرار می دهند و در نتیجه عوارض جانبی بالقوه را کاهش می دهند. این درمان هم برای سرطان (بدخیم) و هم برای برخی شرایط غیر سرطانی استفاده می شود.

سرطان کلیه یک نوع سرطان است که از کلیه‌ها منشأ می‌گیرد. این بیماری زمانی ایجاد می‌شود که سلول‌های کلیه به طور غیرطبیعی رشد کرده و توده‌ای سرطانی را تشکیل می‌دهند. سرطان کلیه می‌تواند خوش‌خیم یا بدخیم باشد، اما به طور معمول منظور از سرطان کلیه، تومورهای بدخیم است که می‌توانند به سایر نقاط بدن گسترش یابند.

از آن جایی که وقوع انسداد گرافت های عروقی با قطر کوچک(SDVG) به طور قابل ملاحظه ای بالاست، بخش زیادی از تحقیقات روی ساخت یک گرافت زیست سازگارتر فوکوس کرده است. عدم وجود یک سطح زیست سازگار در لومن گرافت های مهندسی شده که بتواند منجر به ایجاد پوششی متراکم از سلول های اندوتلیالی(ECs) شود می تواند منجر به ترومبوز و نارسایی گرافت شود. تشکیل لخته های خونی عمدتا به دلیل فقدان یک اندوتلیوم یکدست است. اغلب رویکردهای موثر برای مبارزه با این مشکل از اجزای ماتریکس خارج سلولی طبیعی استفاده کرده ان که غشای پایه اندوتلیالی را تقلید می کند و هم زمان عوامل آنتی کوآگلوتینه کننده ای را برای ایجاد اثرات ضد ترومبوز موضعی ارائه می دهند.داربست های عروقی از نظر ساختاری و مکانیکی مورد ویژگی یابی قرار گرفتند و برای زیست سازگاری سلولی و خونی مورد سنجش قرار گرفته و توانایی آن ها برای حمایت از تمایز اندوتلیالی ارزیابی شد. همه داربست ها قدرت کششی مناسبی همانند آن چه از گرافت های عروقی انتظار می رود را نشان دادند. فقدان سمیت سلولی، چسبندگی، رش و نفوذ سلولی با استفاده از سنجش MTT و میکروسکوپ الکترونی نگاره ارزیابی شد.

پیوند مثانه یا سیستوپلاستی، یک عمل جراحی است که در آن بخشی از روده برای افزایش حجم مثانه یا جایگزینی مثانه آسیب دیده استفاده می‌شود. این عمل معمولاً در مواردی انجام می‌شود که مثانه به دلیل بیماری‌هایی مانند سرطان یا آسیب، عملکرد خود را از دست داده باشد.

سرطان مثانه یوروتلیال (Urothelial Carcinoma of the Bladder) که با نام کارسینوم سلول انتقالی (Transitional Cell Carcinoma) نیز شناخته می‌شود، شایع‌ترین نوع سرطان مثانه است. این سرطان در سلول‌های یوروتلیال، که پوشش داخلی مثانه را تشکیل می‌دهند، ایجاد می‌شود [1، 3]. این سلول‌ها در حالت عادی، هنگام پر شدن مثانه منبسط و هنگام خالی شدن منقبض می‌شوند. این نوع سلول‌ها همچنین پوشش داخلی حالب‌ها و مجرای ادراری را نیز می‌پوشانند، بنابراین سرطان مثانه یوروتلیال می‌تواند در این نواحی نیز ایجاد شود.

سرطان مثانه متاستاتیک به وضعیتی گفته می‌شود که سرطان مثانه از مثانه فراتر رفته و به سایر قسمت‌های بدن، مانند کبد، استخوان‌ها، ریه‌ها یا غدد لنفاوی خارج از لگن گسترش پیدا کرده است. این مرحله از سرطان، مرحله ۴ یا پیشرفته در نظر گرفته می‌شود و درمان آن چالش‌برانگیزتر است.