بازسازی استخوان به هماهنگی دقیق رفع التهاب، تشکیل عروق و معدنی شدن ماتریکس استخوان بستگی دارد. با این حال، سیستم‌های انتقال اگزوزوم مرسوم اغلب حفظ طولانی مدت را بر هماهنگ‌سازی آزادسازی درمانی با مراحل بیولوژیکی در حال تکامل بهبود، اولویت می‌دهند. این بررسی، چارچوبی مبتنی بر زیست‌شناسی برای ارزیابی هیدروژل‌های پاسخگو به محرک بر اساس توانایی آنها در هماهنگی انتقال اگزوزوم در هر مرحله ارائه می‌دهد. با بررسی پلتفرم‌های درون‌زا-پاسخگو، تحریک خارجی و هیبریدی، اهمیت سینتیک آزادسازی، استئوایمونومدولاسیون، رگ‌زایی و امکان‌سنجی انتقال را برجسته می‌کند. شواهد نوظهور نشان می‌دهد که انتقال اگزوزوم هماهنگ زمانی ممکن است تنظیم التهابی، رگ‌زایی و استخوان‌سازی را بهبود بخشد، اگرچه نتایج همچنان به ترکیب هیدروژل، منبع اگزوزوم و مدل‌های تجربی وابسته هستند. سیستم‌های چندپاسخگو و تطبیقی ​​فرصت‌های امیدوارکننده‌ای را برای ادغام حسگری ریزمحیط با آزادسازی درمانی قابل برنامه‌ریزی ارائه می‌دهند. این چارچوب، پایه‌ای برای طراحی زیست‌مواد ترمیمی نسل بعدی فراهم می‌کند و در عین حال بر نیاز به اعتبارسنجی بیشتر و تحقیقات انتقالی قبل از کاربرد بالینی تأکید دارد.