هرروز یک مقاله،  دوشنبه دوم شهریور 1405

عنوان: ارتباط بین تریکومونیازیس و بیماری‌های پروستات و مثانه: یک مطالعه مورد-شاهدی مبتنی بر جمعیت این مقاله در سال ۲۰۲۲ در مجله Scientific Reports منتشر شده است.

هدف مطالعه هدف اصلی پژوهش، بررسی ارتباط عفونت Trichomonas vaginalis با سه بیماری در مردان بود BPH: هیپرپلازی خوش‌خیم پروستات PCa: سرطان پروستات BC: سرطان مثانه اهمیت موضوع از این جهت است که بسیاری از مردان مبتلا به تریکومونیازیس بدون علامت هستند و عفونت مزمن ممکن است با ایجاد التهاب پایدار، در بیماری‌های دستگاه ادراری ـ تناسلی نقش داشته باشد. متد مطالعه مطالعه به صورت population-based nationwide nested case–control study انجام شد و داده‌ها از National Health Insurance Research Database (NHIRD) تایوان استخراج شدند. جمعیت مورد مطالعه اطلاعات مربوط به سال‌های 2000 تا 2015 بررسی شد و در نهایت 62,544 نفر در گروه Case
187,632 نفر در گروه Control قرار گرفتند؛ یعنی نسبت Case به Control برابر 1:3 بود.

افراد بر اساس تشخیص BPH، سرطان پروستات یا سرطان مثانه و با استفاده از کدهای ICD-9-CM شناسایی شدند. افراد زیر ۱۸ سال، زنان و افرادی که در یک سال قبل از تاریخ شاخص تشخیص تریکومونیازیس داشتند، از مطالعه حذف شدند. همچنین برای کاهش تفاوت بین دو گروه از Propensity Score Matching استفاده شد.

برای بررسی ارتباط تریکومونیازیس با بیماری‌ها از Multivariable Logistic Regression متغیرهایی مانند سن، درآمد، بیماری‌های همراه، افسردگی، فصل، میزان شهرنشینی در تحلیل‌ها تعدیل شدند. سطح معنی‌داری نیز P<0.05 در نظر گرفته شد.

یافته‌های مهم مهم‌ترین نتیجه این بود که مردان مبتلا به تریکومونیازیس در مجموع تقریباً 3 برابر بیشتر در معرض BPH ابتلا به سرطان پروستات یا سرطان مثانه قرار داشتند: AOR = 2.999 95% CI: 1.426–5.301 P = 0.002 اما وقتی بیماری‌ها به صورت جداگانه بررسی شدند BPH AOR = 2.685 95% CI = 1.233–4.286 P = 0.013

یعنی ارتباط معنی‌داری بین تریکومونیازیس و BPH مشاهده شد. سرطان پروستات AOR = 5.801 95% CI = 1.296–26.035 P = 0.016 بنابراین ارتباط با سرطان پروستات حتی قوی‌تر بود سرطان مثانه AOR = 4.012 95% CI = 0.524–31.145 P = 0.15 اگرچه OR بالاتر از 4 بود، از نظر آماری معنی‌دار نبود؛ بنابراین بر اساس این مطالعه نمی‌توان ارتباط قطعی بین تریکومونیازیس و سرطان مثانه را تأیید کرد.

نکته جالب: نقش افسردگی یکی از یافته‌های مهم و قابل توجه مقاله، اثر مشترک تریکومونیازیس و افسردگی بود افرادی که همزمان تریکومونیازیس و افسردگی داشتند، در مقایسه با افرادی که هیچ‌کدام از این دو عامل را نداشتند، حدود 7.7 برابر بیشتر در معرض BPH، سرطان پروستات یا سرطان مثانه بودند: AOR = 7.682 95% CI = 5.730–9.451 P < 0.001 نویسندگان احتمال می‌دهند افسردگی از طریق اختلال در عملکرد سیستم ایمنی و افزایش dysregulation سایتوکاین‌ها، به‌خصوص IL-6، اثر التهاب ناشی از عفونت T. vaginalis را تشدید کند. البته این موضوع در مطالعه حاضر به صورت مکانیزمی اثبات نشده و بیشتر به عنوان یک توضیح احتمالی مطرح شده است. | بحث مقاله نویسندگان معتقدند یکی از مسیرهای احتمالی ارتباط ن T. vaginalis با بیماری‌های پروستات، التهاب مزمن است. عفونت T. vaginalis می‌تواند باعث افزایش تولید سایتوکاین‌های التهابی مانند: IL-6 IL-8 CCL2 شود. التهاب مزمن می‌تواند باعث آسیب و ترمیم مکرر سلول‌ها و در نتیجه تحریک تکثیر سلول‌های اپی‌تلیال و استرومال پروستات شود؛ فرآیندی که ممکن است در ایجاد BPH نقش داشته باشد. در مورد سرطان پروستات نیز نویسندگان چند مکانیسم احتمالی را مطرح می‌کنند. IL-6 می‌تواند در تکثیر سلولی، epithelial–mesenchymal transition (EMT) و افزایش فعالیت Androgen Receptor نقش داشته باشد. همچنین پروتئین TvMIF که همتای T. vaginalis برای macrophage migration inhibitory factor است، ممکن است با تحریک التهاب و تکثیر سلولی در رشد سرطان پروستات نقش داشته باشد.

با این حال، نویسندگان تأکید می‌کنند که شواهد قبلی درباره ارتباط T. vaginalis و سرطان پروستات یکدست نیستند و برخی مطالعات حتی ارتباط منفی یا عدم ارتباط را گزارش کرده‌اند. بنابراین این یافته‌ها باید با احتیاط تفسیر شوند.

در مورد سرطان مثانه، با وجود اینکه سایتوکاین‌هایی مانند IL-6 و IL-8 در سرطان مثانه نیز مطرح هستند، این مطالعه ارتباط معنی‌داری پیدا نکرد. نویسندگان احتمال می‌دهند تعداد بسیار کم موارد تریکومونیازیس و سرطان مثانه باعث کاهش توان مطالعه برای کشف یک ارتباط واقعی شده باشد.

لینک مقاله: https://pubmed.ncbi.nlm.nih.gov/36100630/