این بررسی دامنه‌دار، شواهد علمی مربوط به آزمون‌های عملکرد فیزیکی عینی و آزمون‌های فشاری مورد استفاده برای ارزیابی بیماران مبتلا به تنگی کانال نخاعی کمری (LSS) را ترسیم می‌کند. با پیروی از روش‌شناسی موسسه جوآنا بریگز و دستورالعمل‌های PRISMA-ScR، این بررسی ۵۷ مطالعه شناسایی شده از طریق جستجوی سیستماتیک شش پایگاه داده را تجزیه و تحلیل کرد. این آزمون‌ها به شش دسته طبقه‌بندی شدند: پیاده‌روی، تردمیل، دوچرخه‌سواری، کشش کمر در حالت ایستاده، ارزیابی‌های مبتنی بر شتاب‌سنج و سایر آزمون‌های عملکردی تحرک و تعادل. یافته‌ها، ارزش بالینی این آزمون‌ها را برای تشخیص، ارزیابی عملکردی، توانبخشی و نظارت بر نتایج درمان برجسته می‌کنند. آزمون‌های پیاده‌روی، به ویژه آن‌هایی که لنگش عصبی را ارزیابی می‌کنند، قوی‌ترین شواهد را برای اعتبار و پایایی نشان دادند، در حالی که ارزیابی‌های مبتنی بر شتاب‌سنج، معیارهای مفیدی از ظرفیت راه رفتن ارائه دادند. تحقیقات بیشتری برای استانداردسازی پروتکل‌های آزمایش و روشن کردن چگونگی تأثیر شدت ناتوانی بر انتخاب و عملکرد آزمون مورد نیاز است.