این مطالعه، نشانگرهای زیستی مایع مغزی نخاعی (CSF) را در بیمارانی که اسکن آنها فاقد شواهدی از نقص دوپامینرژیک (SWEDD) بود، در مقایسه با بیماران مبتلا به پارکینسون (PD) در مراحل اولیه و افراد سالم بررسی کرد. سطح α-سینوکلئین، Aβ1-42، تائو کل و تائو فسفریله شده در ابتدا، شش ماه، یک سال و دو سال اندازه‌گیری شد. نتایج نشان داد که بیماران SWEDD سطح نشانگرهای زیستی CSF مشابه افراد سالم داشتند، در حالی که بیماران PD تغییرات طولی قابل توجهی از جمله کاهش α-سینوکلئین و Aβ1-42 و افزایش پروتئین‌های تاو را نشان دادند. این یافته‌ها نشان دهنده روند کندتر تخریب عصبی در SWEDD در مقایسه با PD است. این مطالعه بر نیاز به مطالعات بزرگتر و طولانی مدت‌تر برای تأیید این مشاهدات و بهبود نظارت بر بیماری و استراتژی‌های درمانی تأکید می‌کند.