Phase II Randomized Study of MK-2206 and Bicalutamide in Prostate Cancer Patients With Rising PSA After Primary Therapy (ECOG-ACRIN E2809)
هر روز یک مقاله، پنجشنبه 11 تیر سال 1405
مهار همزمان مسیر AKT و گیرنده آندروژن (AR) ممکن است در مقایسه با مهار AR بهتنهایی در بیماران مبتلا به عود بیوشیمیایی (BCR) سرطان پروستات اثربخشی بیشتری داشته باشد، زیرا این دو مسیر در تنظیم بقا و تکثیر سلولی بهصورت همافزا عمل میکنند. در مطالعه E2809، تعداد 108 بیمار مبتلا به BCR پرخطر بهصورت تصادفی (نسبت 1:1) در دو گروه A و B قرار گرفتند و مطالعه در دو فاز متوالی 4 هفتهای طراحی شد. در فاز اول (PreBic) که شامل 3 چرخه بود، گروه B داروی مهارکننده AKT با نام MK-2206 را با دوز 200 میلیگرم دو بار در هفته دریافت کرد، در حالیکه گروه A تنها تحت پایش قرار داشت. در فاز دوم، به هر دو گروه بیکالوتامید با دوز 50 میلیگرم روزانه اضافه شد. هدف فاز PreBic بررسی اثر مهار AKT بر تغییرات PSA بهعنوان شاخصی از فعالیت مسیر AR بود و نقاط پایانی شامل EP1 (پس از 6 تا 8 چرخه بیکالوتامید) و EP2 (چرخه 14) برای ارزیابی نسبت بیماران با بیماری پایدار (SD) یا پیشرونده (PD) در نظر گرفته شدند.در نتایج، در فاز PreBic افزایش PSA ≥60٪ در 70٪ بیماران گروه B در مقایسه با 32٪ در گروه A مشاهده شد (p = 0.02) و همچنین سمیت پوستی مرتبط با MK-2206 (در 38٪ موارد با درجه ≥3) منجر به قطع درمان در تعداد قابل توجهی از بیماران پیش از رسیدن به EP1 شد. در فاز بیکالوتامید (EP1)، پاسخ PSA در دو گروه مشابه بود (81٪ در مقابل 82٪) و میزان بیماری پیشرونده نیز تفاوتی نداشت (19٪ در مقابل 18٪). با این حال در EP2، میزان PD در گروه A بیشتر از گروه B بود (36٪ در مقابل 11٪؛ p = 0.04). در تحلیل زیرگروهی بر اساس افزایش PSA در فاز PreBic (PBPD؛ ≥25٪)، در EP2، 9 از 16 بیمار گروه A در مقابل هیچیک از 7 بیمار گروه B دچار پیشرفت بیماری شدند (p = 0.02) و در مجموع نیز در این زیرگروه، بروز PD در گروه A بهطور قابل توجهی بیشتر بود (73٪ در مقابل 27٪).در نتیجهگیری، این مطالعه نشان میدهد که مزیت احتمالی درمان ترکیبی MK-2206 و بیکالوتامید نسبت به بیکالوتامید بهتنهایی در بیماران BCR پرخطر، به وجود یک زیرگروه بیولوژیک خاص مرتبط است که در آن مهار AKT موجب فعالسازی جبرانی مسیر گیرنده آندروژن از طریق تعامل متقابل بین این دو مسیر میشود. همچنین سمیت دارویی میتواند محدودیت مهمی در تحمل و تداوم درمان ترکیبی AKT–AR ایجاد کند.
ارسال نظر