این بررسی، نقش نوظهور مواد زیستی عامل‌دار شده با اگزوزوم را در افزایش بازسازی استخوان از طریق تعدیل هدفمند سیستم ایمنی بررسی می‌کند. در حالی که استراتژی‌های مرسوم مهندسی بافت استخوان در درجه اول بر ترویج تشکیل استخوان و توسعه رگ‌های خونی تمرکز دارند، این رویکرد بر اهمیت تنظیم التهاب و هماهنگی پاسخ‌های ایمنی در طول فرآیند بهبود تأکید دارد. این بررسی، جمعیت سلول‌های ایمنی و مسیرهای سیگنالینگ سیتوکین دخیل در ترمیم استخوان، مکانیسم‌هایی که از طریق آنها اگزوزوم‌ها بر قطبش ایمنی، رگ‌زایی و تمایز استخوانی تأثیر می‌گذارند، و استراتژی‌های مبتنی بر زیست‌ماده برای کنترل تحویل و آزادسازی اگزوزوم را بررسی می‌کند. همچنین چالش‌های کلیدی انتقال، از جمله ناهمگونی اگزوزوم، استانداردسازی تولید و طبقه‌بندی محصولات بالینی را مورد بحث قرار می‌دهد. با ادغام درمان‌های مبتنی بر اگزوزوم با مواد زیستی تعدیل‌کننده سیستم ایمنی، مهندسی ایمنی استخوانی رویکردی امیدوارکننده برای بهبود ترمیم استخوان، به ویژه در نقص‌های با اندازه بحرانی که از ظرفیت بازسازی طبیعی بدن فراتر می‌روند، ارائه می‌دهد.